Ewoud van Loon.nl

Het valt me tegenwoordig erg op dat men schrijft om maar wat op papier (of online) te hebben. Mensen die dagelijks blog posts er uit pompen, zonder (of met ernstig gebrek aan) inhoud. Wat ze gegeten hebben, wat voor typische activiteiten ze verricht hebben of zelf hoe typisch typerend zij denken over bijvoorbeeld politiek.
Dit ‘nutteloze’ schrijven zoals ik het graag noem, zie je vooral terug op Twitter (dat nieuwe micro-blog platform). Ik moet er bij zeggen dat dit dus echt niet het meredeel van de tijd zo is, laat staan altijd. Ik ken genoeg mensen die wel degelijk wat te melden hebben dan wel met grappig anecdotes.

Het ergste vind ik nog wel mensen die boeken schrijven. Saaie boeken. En die probeer ik weer te lezen. Wellicht houd ik daarom van wat oudere schrijvers (van Oscar Wilde tot Harry Mulisch), want die hebben weinig te bewijzen.
Maar je kent het type vast wel. “Ja als mijn boek uit is, dan ben ik helemaal de man!”, is misschien wel het meest typerende stereotype. Waarom deze mensen per se op pappier iets willen betekenen is mij niet helemaal duidelijk, maar ik denk dat zij zichzelf intelectueel willen bewijzen.

Wat mij betreft zijn er genoeg media beschikbaar om je dagelijkse textuele ‘fix’ te krijgen.

• mensen die persoonlijke dingen aan hun vrienden willen mededelen kunnen emailen, sms’en en tweeten.
• mensen die voor zichzelf schrijven kunnen in een dagboek beginnen.

Bloggen is schrijven voor mensen die je in eerste instantie niet kent. Mensen meerdere perpectieven wilt laten zien. Kortom; iets te melden hebt.

Dus eigenlijk is deze post een hulde aan die mensen die nooit dat boek hebben kunnen schrijven, nooit weten wat ze op hun blog moeten posten, en vaak ‘vergeten’ te tweeten. Want zij weten wat noemenswaardigheid is, interessant is en bovenal, het waard is om te lezen. En zij hebben gelukkig niet de drang om hun stempel op de wereld te zetten, en daar mag je ook respect voor hebben.