‘Autisme is niet louter een last’

Zo leest een kop uit “De Verdieping”, een rubriek van de Trouw krant. In een paar artikelen proberen ze de positieve kant van het Autisme naar voren te brengen. (Nutteloos linkje – maar mensen die een abonnement hebben op de krant kunnen er het archief nalezen)

Ik zeg dit meteen maar right off the bat: dat is onzin. Autisme (in al zijn vormen) heeft geen positieve kanten, het is namelijk een stoornis. Contrast: als je een been breekt, heeft DAT positieve kanten? (je word in de GGZ overigens compleet doodgegooid met deze metafoor) Of opgroeit zonder een hand of iets dergelijks, heeft dat voordelen dan? Nee. Die zijn er namelijk ook niet.

De DSM-IV, het handboek voor psychiatrische diagnostiek, meld bij bijna elke stoornis dat er “Significante last moet worden ondervonden,” bij o.a. Autisme. De stempel gaat dus alleen op als je er echt veel last van hebt; niet als je gewoon kenmerken ervan vertoont.

De goede kanten van het “Autisme” in het artikel, zijn de mensen zelf. De karakters die geschetst worden hebben inderdaad een problematiek, maar ook talenten. Lees: de persoonlijkheid van mensen zelf. Niet hun stoornis.
Net zoals een dove persoon zich doorgaans specialiseert in gebarentaal, zo specialiseren mensen met een Autistische stoornis zich ook in dingen die hun stoornis nog wel toelaat – dit is dus een wel enorm breed spectrum, en hoeft dus niet. Dit verschilt dan ook per persoon.

Autisten krijgen vaardigheden niet gratis, en ook zeker niet gemakkelijker — wat wel logisch is, als je er even over na denkt. Dit is de tergende misvatting die mensen bijna altijd maken, en is deel van het stigma wat bij Autisme hoort. Alsof je een of andere gave er maar bij krijgt zoals frietjes bij een burger. Fout. Dit zijn mensen die knokken, die iets willen. Dit heeft niks te maken met wat voor beperking ze hebben. Net zoals je mensen hebt die met de pakken neer gaan zitten na een auto ongeluk, heb je die ook hierbij.

Ik vat het artikel uit de Trouw als zeer beledigend op. Het is absoluut en geenszins zo dat Autisten dingen kunnen DOOR hun stoornis. Denken dat mensen geen moeit doen voor de dingen die voor anderen zo makkelijk lijkten, is louter een last. “Autisten” zijn net zo menselijk als jij en ik. Talent komt zelden zomaar uit de lucht gevallen.
Ook “Autisten” krijgen talenten niet voor niks in hun schoot geworpen. Ik kan dit zeggen, omdat ik zelf de diagnose Asperger heb. Omdat ik er last van heb; niet omdat ik magisch goed met cijfertjes ben of iets dergelijks. Ik heb een hekel aan cijfertjes.

Laatst ben ik via twitter op een wel heel interessant artikel gestuit: Be lucky. it’s an easy skill to learn. Geschreven door ene “Richard Wiseman“. Zeer toffe achternaam, moet wel een goed bericht zijn, dacht ik.

Afbeelding ongerelateerd

Afbeelding ongerelateerd

Hoe dan ook, hij legt uit dat hij al heel lang bezig was met een studie naar geluk; of er een reden was waarom sommige mensen nu eenmaal meer “mazzel” hebben dan anderen, en zo ja, welke. Want de een heeft voor zijn gevoel vaak pech, terwijl de ander een natuurlijke geluksvogel blijkt te zijn.

Omdat Wiseman al een vermoeden had naar een reden voor dit alles, was het voor hem blijkbaar makkelijk om een onderzoek methode samen te stellen.
Test nummer 1 zijn kranten. De deelnemers uit de test krijgen elk een krant, en moeten zo snel mogelijk kijken hoeveel afbeeldingen in de krant staan. Er stonden 48 foto’s in. De regelmatige pech hebbers deden 3 minuten hierover.
De geluksvogels 10 seconden. Op pagina 2 stond een levens grote text: “Stop met tellen. Er staan 48 afbeelding in deze krant. Ga terug naar de examinator en neem een pauze”
Nu viel het Wiseman op dat de mensen die veelal mazzel hadden de text lazen, terwijl de mensen die vaak ongeluk hadden star waren, en enkel op de plaatjes focusten.
Moraal van het verhaal (TL;DR): Relaxte mensen hebben meer mazzel dan mensen die dat niet zijn. Wie had dat gedacht?

Microsoft had laatst weer een half-arsed poging gedaan om een mobiel OS van de grond te krijgen, nadat ze doorhadden dat 6.5 niet “visually pleasing” genoeg was.

Dat is dus het enige wat ze geprobeerd hebben te verbeteren. Wat het daadwerkelijk is is grote text met fancy DirectX9k+ effectje tussendoor. En vierkantjes.

Om niet als Apple fanboy over te komen, elk anders mobiel OS is beter. Pak gewoon Android of Meamo of iets in die trend.

Op de IKON (kerkelijke omroep, in dit geval op nl2) was laatst een stukje over God op het internet. Wat vinden mensen van de ontwikkelingen, en wat moet het geloof er mee, dat soort vragen. De helft van alle ondervraagden waren bejaard en wisten niet wat het internet was.
Het programma wist me verder te vertellen dat het geloof nu veel toegankelelijker is voor mensen, en dat het daardoor meer kan bereiken.

Lariekoek. Het internet is het snelste medium wat bestaat om informatie te verspreiden. Dankzij het internet weet men nu bijvoorbeeld dat Uri Geller hartstikke nep is (linkje). Iemand die toevallig een verdachte beweging opvalt, hoeft het maar te tweeten. BAM! En de wereld is geïnformeerd.
Zie je wat ik daar deed?

Wijd verspreide (en kritisch onderbouwde) informatie is de aartsvijand van welk geloof of sekte dan ook. Honderden jaren geleden was de bijbel nog in het Latijns! Dat men er nu nog geen hout van snapt is een ander verhaal, maar we zijn er allemaal wel MINDER door gaan geloven.

Laat dat even door je heen gaan. De meer informatie vrij beschikbaar komt, de meer mensen individueel gedachtes kunnen opmaken, en dus minder (of gewoon compleet niet) geloven.

Dat dit verband er met een reden is hoef ik sceptische denkers niet uit te leggen, die wisten dat al.

Concluderend mijn punt in een notendop (oftwel, TL;DR): Internet maakt religie helemaal kapot en er is niks wat je er aan kan doen.

Als je je woning opruimt, is het in je hoofd ook duidelijker. Dit ‘concept’ heb ik al meerdere keren gehoord, en het klopt. Dat wil zeggen, het is correct. Ik ondervind laatste tijd het nadeel hiervan.

Ik lees de laatste tijd steeds minder boeken, en denk nu dus te weten waar het door komt. Ik begin sowieso niet meer in boeken, omdat ik al zo weinig lees, en ik ben eigenlijk al in meerdere boeken bezig. Maar waar liggen die boeken?
Juist. In de kast, dicht. Een open boek daarentegen, met een bladwijzer er in, is meer voor de hand liggend om te gaan lezen dan als het in de kast ligt.
Normaal gesproken ben ik iemand van de minimalistische aanpak; regel dingen snel, en efficiënt. Tegelijkertijd ben ik ook enorm opruimend persoon, in mijn woning. Nadeel hier van is, zo blijkt, dat dingen snel op de achtergrond komen te liggen.

Natuurlijk is dit een metafoor voor veel meer dingen, dan enkel objecten. Hoewel het voor mij in eerste instantie vooral geld voor boeken, immers. Het is zonde dat ik zo weinig lees, want ik vind kan er wel van genieten.

Eigenlijk moet dat gezegde (want dat is het inmiddels), worden bij gescherpt. Je moet je kamer niet enkel opruimen, maar ook dingen sorteren. Maar de belangrijke, en leuke dingen, niet vergeten.

Het valt me tegenwoordig erg op dat men schrijft om maar wat op papier (of online) te hebben. Mensen die dagelijks blog posts er uit pompen, zonder (of met ernstig gebrek aan) inhoud. Wat ze gegeten hebben, wat voor typische activiteiten ze verricht hebben of zelf hoe typisch typerend zij denken over bijvoorbeeld politiek.
Dit ‘nutteloze’ schrijven zoals ik het graag noem, zie je vooral terug op Twitter (dat nieuwe micro-blog platform). Ik moet er bij zeggen dat dit dus echt niet het meredeel van de tijd zo is, laat staan altijd. Ik ken genoeg mensen die wel degelijk wat te melden hebben dan wel met grappig anecdotes.

Het ergste vind ik nog wel mensen die boeken schrijven. Saaie boeken. En die probeer ik weer te lezen. Wellicht houd ik daarom van wat oudere schrijvers (van Oscar Wilde tot Harry Mulisch), want die hebben weinig te bewijzen.
Maar je kent het type vast wel. “Ja als mijn boek uit is, dan ben ik helemaal de man!”, is misschien wel het meest typerende stereotype. Waarom deze mensen per se op pappier iets willen betekenen is mij niet helemaal duidelijk, maar ik denk dat zij zichzelf intelectueel willen bewijzen.

Wat mij betreft zijn er genoeg media beschikbaar om je dagelijkse textuele ‘fix’ te krijgen.

  • mensen die persoonlijke dingen aan hun vrienden willen mededelen kunnen emailen, sms’en en tweeten.
  • mensen die voor zichzelf schrijven kunnen in een dagboek beginnen.

Bloggen is schrijven voor mensen die je in eerste instantie niet kent. Mensen meerdere perpectieven wilt laten zien. Kortom; iets te melden hebt.

Dus eigenlijk is deze post een hulde aan die mensen die nooit dat boek hebben kunnen schrijven, nooit weten wat ze op hun blog moeten posten, en vaak ‘vergeten’ te tweeten. Want zij weten wat noemenswaardigheid is, interessant is en bovenal, het waard is om te lezen. En zij hebben gelukkig niet de drang om hun stempel op de wereld te zetten, en daar mag je ook respect voor hebben.

tech_support_cheat_schema

Op veler verzoek vertaald van de xkcd versie! Er komt binnenkort nog een post aan, maar kan geen ETA geven of een dergelijke inschatting.

“Je kunt veel leren van mensen met een andere culturele achtergrond”, stelt de folder die ik deze ochtend in mijn brievenbus vind. Leuke ‘catchphrase’, maar verder klinkklare onzin. Niks is minder waar. Mensen begrijpen mensen uit andere culturele achtergronden niet, omdat ze dat niet willen doen. Andere culturen hebben andere ideeën dan de onze, om andere reden dan degene die wij hebben. Hier valt geen kennis te behalen. En als er kennis te behalen valt, is dat te veel en te onduidelijk voor ons om te verwerken. Zoals de titel al stelt, zijn wij mensen aardig egocentrisch. Wij proberen andere culturen te begrijpen, op basis van onze eigen (ja, welke anders?).

Echter, de reden dat culturen niet goed met elkaar kunnen omgaan, is omdat beide culturen gewoon niet kritisch genoeg naar zichzelf gekeken hebben, wat op zijn minst ironisch genoemd mag worden. Dit is natuurlijk moeilijk te zeggen, al helemaal tegen culturen of personen met die achtergrond die ietwat gewelddadiger ingesteld zijn qua kritiek. Hoe dan ook, de communicatie tussen culturen (lees: niet personen) is, naast de praktisch noodzakelijkheden, vrijwel nutteloos.

Natuurlijk kan de een zich wel aan de ander aanpassen, maar staat absoluut los van het leren van. Dat vergeten mensen helaas nog wel eens. Sterker nog, in veel gevallen brengt aanpassing een pijnlijk stigma met zich mee, wat op zijn beurt weer rebellerij en allerlei andere rare fratsen met zich mee brengt.

Waar je wél van kan leren, zijn eigenschappen die we gemeen hebben — wat nogal beside the purpose is van de voorgenoemde folder, als je het goed bekijkt —, mensen leren niet van andere culturen, enkel van hunzelf. Imitatie, Reflectie en Ervaring. Allemaal enkel egocentrische handelingen. De mens is een dier met een gigantisch ego; van nature. Dat leer je niet zomaar af. Maar er zal vast wel een reden zijn voor dit gegeven, ik bedoel, we zouden niet zijn waar we zijn op dit moment, als het niet voor ons ego was. De evolutie heeft ons als dominante soort aangewezen. Wij zijn de snelste, de slimste, de meest fitte soort.

Terug op het originele onderwerp; een ander idee van een andere cultuur, is als een kritiek op de onze want, “Zij doen het anders”. Wij leren niet van hun ‘anders’ zijn. Wij leren van ons eigen ‘anders’ zijn.

Maar van ons ego komen we niet af. In geen miljoenen jaren niet.

P.S. Excuses voor de late kant van dit artikel. Het heeft even geduurd, maar ik heb eindelijk wat weten op te schrijven. Ik zet het maar niet aan de bovenkant van het artikel. Genoeg bloggers beginnen hun posts al met dergelijke zelf-kleinerende teksten. Want als je meer wilt, ga toch lekker het nieuws lezen. Of beter; ga zelf een blog schrijven.

Bij deze heb ik ewoudvanloon.nl weer uit de dood op laten staan! Terug van weggeweest, etcetera. Ok, het gaat in de eerste instantie om een enkel blog. Maar ik heb het gevoel dat ik nu makkelijker over dingen kan gaan zeuren — op een zo politiek incorrect mogelijke manier, natuurlijk.

Omdat ik nog steeds te lui ben om lay-outs te ontwerpen, is de lay-out dit keer van Daniel Fajardo (links zijn onderaan de pagina te vinden).

Het idee voor dit blog is een soort column; doorgaans geïnspireerd door het nieuws in al zijn vormen (dit heb ik zojuist ter plekke bedacht. Want ik lees verder toch nooit een krant).

Heu!